Γεώργιος Πατούλης

ιατρός, Πρόεδρος των ελευθεροεπαγγελματιών ιατρών Αττικής και μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου

-Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι,
Βεβαίως μετά την ομιλία του καθηγητού, θα προσπαθήσω και εγώ να ανταποκριθώ με τον ίδιο τρόπο και με τον γλαφυρό τρόπο που αναφέρθηκε στο ζήτημα. Είναι γεγονός, φίλες και φίλοι, ότι τα Μ.Μ.Ε στην εποχή μας είναι μία δύναμη τεράστια. Είναι μία δύναμη με την οποία βεβαίως από μόνα τους τα Μ.Μ.Ε δεν μπορούν να κάνουν ούτε καλό ούτε κακό. Οι διαχειριστές αυτής της δύναμης μπορούν να κάνουν καλό ή κακό. Είναι ακριβώς όπως η ανακάλυψη της ατομικής ενέργειας που μπορούσε να κάνει το καλύτερο στην ανθρωπότητα, αλλά έφτασε να κάνει το χειρότερο. Υπό αυτήν την έννοια και για να μην μακρυγορώ θέλω να μιλήσω για δύο ζητήματα που αφορούν την κοινή γνώμη και την διαμόρφωση της κοινής γνώμης στην ιατρική και στον κόσμο της ιατρικής. Κατ’ αρχήν, λείπει τώρα ο κ. Σαρρής, μόλις βγήκε, θα ήθελα να πώ είναι ότι η ιατρική είναι μία, αυτό πιστεύουμε, δεν υπάρχει ούτε κλασσική, ούτε τίποτε άλλο, υπάρχει μία ιατρική μέσα από την οποία διαμορφώνουμε εμείς οι γιατροί το καλύτερο δυνατό από τις επιταγές που μας δίνει η γνώση. Η γνώση που προκύπτει από τυφλές μελέτες και έρευνες και στόχο έχουν βεβαίως το καλό. Αυτός είναι ο όρκος εξ’ άλλου. Τώρα ότι υπάρχουν κακοί γιατροί είναι ένα ζητούμενο που συνεχώς και εμείς σαν ιατρική κοινότητα καλούμαστε να τους αναδεικνύουμε και να τους απομακρύνουμε, αλλά και η ίδια η κοινωνία χρέος έχει να λέει τον καλό γιατρό να λέει και τον κακό γιατρό. Εφ’ όσον, όμως, υπάρχουν αμετάκλητες δικαστικές διαδικασίες.
Και θα έρθω βεβαίως στο πρώτο ζήτημα, που αφορά την διαπόμπευση των γιατρών, μέσα από τα τηλεοπτικά δικαστήρια. Είναι γνωστό ότι προτού καν κατατεθεί οποιαδήποτε μήνυση, διαπομπεύονται και ασθενείς αλλά και ιατρικοί λειτουργοί. Αυτό νομίζω συνέβη και σε γιατρούς όπως ο κ. Διαμαντίδης, ενδεχομένως, αλλά και σ’ άλλους καθημερινά. Και δεν λέμε να μην απομακρύνεται ο γιατρός που έκανε, ή μάλλον καταπάτησε τον όρκο του Ιπποκράτη ή έκανε πάρα πολύ κακό σε κάποιον ασθενή, εφ’όσον όμως αυτό αποδεικνύεται μέσα από τις δικαστικές διαδικασίες και όχι από τα τηλεοπτικά παράθυρα.
Το δεύτερο στο οποίό θα ήθελα να αναφερθώ είναι -και θα αναφέρω αυτό που είπατε κ. Διαμαντίδη- ότι η χειραγώγηση της κοινής γνώμης υποκαθιστά την δικαιοσύνη. Εγώ πιστεύω ότι πολλές φορές υποκαθιστά και την σωστή επιστημονική γνώση. Είναι τοις πάσι γνωστόν ότι καθημερινά βγαίνουν θεραπευτές μη-γιατροί, οι οποίοι στόχο έχουν να κάνουν και τη διάγνωση και τη θεραπεία μέσα από τα τηλεοπτικά παράθυρα. Αυτό πραγματικά δείχνει έναν επιστημονικό μεσαίωνα. Αυτό που είπε ο καθηγητής λίγο πριν. Είναι αδιανόητο η διάγνωση και η θεραπεία, που πρέπει να είναι πιστοποιημένη, να μην γίνεται από τον ιατρικό λειτουργό. Όλοι γύρω από αυτόν, γύρω από τον γιατρό μπορούν να δράσουν συμπληρωματικά, όμως μετά από εντολή του γιατρού. Εμείς τουλάχιστον, οι νεώτερες γενιές, αλλά και αυτές που έρχονται μετά από εμάς, αλλά και οι παλαιότεροι, προσπαθούμε μέσα από τους φορείς, τους ιατρικούς φορείς, που θέλουν ανανέωση, που θέλουν επαναδιατύπωση στον τρόπο λειτουργίας τους και γι’ αυτόν παλεύουμε. Θα πρέπει, λοιπόν, όλοι μας να περιφρουρήσουμε το ζήτημα της υγείας, ώστε να μην έχει στόχο το αλόγιστο κέρδος και πολύ περισσότερο το να κάνει κακό στον ασθενή. Πως θα σας φαινόταν εάν σας έλεγα εγώ ότι έχω κτίσει, ενώ είμαι γιατρός, έχω κτίσει ένα σπίτι και συγχρόνως να μου αναθέσετε να σας κτίσω και το δικό σας σπίτι; Χωρίς καμία πιστοποίηση, λεγοντάς σας ότι «Να! Είμαι γιατρός αλλά έκτισα και το σπίτι αυτό. Θέλετε να σας κτίσω και το δικό σας;» Πως, λοιπόν εφ’όσον δεν θα μου αναθέσετε κάτι τέτοιο, μπορείτε να αναθέτετε την υγεία σας, το σώμα σας, την ασθένειά σας, σε κάποιον ο οποίος δεν είναι πιστοποιημένος γιατρός; Άρα λοιπόν καταλήγω και λέω, ιατρική είναι μία, οι γιατροί έχουν τον τρόπο τους να βρίσκουν και την διάγνωση, αλλά και διάφορες θεραπευτικές μεθόδους και να κάνουν καλό στον ασθενή. Εμείς αυτό πρεσβεύουμε, γι’ αυτό προσπαθούμε και γι’ αυτό θεωρούμε ότι θα τα καταφέρουμε στο άμεσο μέλλον.
Τελειώνοντας, γιατί έχουν ειπωθεί όλα, θεωρούμε ότι η αντικειμενική παρατήρηση της κοινής γνώμης, όλων αυτών που κρατούν το πανίσχυρο αυτό όπλο των Μ.Μ.Ε είναι επιβεβλημένο από την ίδια την κοινωνία να γίνεται. Το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο της Κοινής Γνώμης μπορεί να επιτελέσει αυτό το έργο. Εγώ εύχομαι καλή επιτυχία.