Τζάβλας Γεώργιος

Πρωτοπρεσβύτερος, Αιδεσιμολογιότατος και καθηγητής Θεολογίας

Ίσως να είμαι εκτός από την σειρά μου αλλά έχω μία αδιαθεσία απόψε, αλλά ευτυχώς έχω γιατρούς κοντά μου και είμαι λίγο καλύτερα. Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας. Οποιαδήποτε στιγμή μέσα στον ιστορικό χρόνο συναντιούνται οι πολίτες τούτου του πλανήτη για να κηρύξουν τις εργασίες ενός συλλογικού οργάνου, να δημιουργήσουν ένα θεσμό με στόχο την κοινωνία και τον άνθρωπο, είναι μεγάλη. Δεν είμαστε οι πρώτοι, αλλά ούτε και οι τελευταίοι που θα το πράξουν, ούτε τα κίνητρα, τα συναισθήματα και οι στόχοι μας, θέλω να πιστεύω, διαφέρουν. Δημιουργήθηκαν διεθνείς οργανώσεις, διεθνείς οργανισμοί με στόχο την ευημερία του φυσικού και ανθρώπινου περιβάλλοντος σ’ όλες τις μορφές και τις δομές του. Πως όμως κρατήθηκε σταθερός ο προσανατολισμός της πυξίδας; Τίθεται εν αμφιβόλω. Ππρογράμματα χάθηκαν, ιδέες πατάχθηκαν στο βωμό του συμφέροντος, πλούσια η έκπτωση των θεσμών. Η επαναφορά στο στόχο πραγματοποιείται με τον αναβαπτισμό και την αναγέννηση ή με την εξαρχής δημιουργία άλλων θεσμών όπου ο καταστατικός κανονισμός να ξανατοποθετεί στο επίκεντρο τον άνθρωπο, ιδιαιτέρως δε τον πάσχοντα κάτοικο της γής. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως η 9η Μαϊου 2004 είναι μία ιστορική μέρα που θα μείνει στην ιστορία ως ημέρα της δημιουργίας του EUR.O.P.O, ενός θεσμού με μοναδική επιδίωξη τον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ό,που δει. Και είμαι βαθύτατα συγκινημένος που, ως ελάχιστος όν, εν μέσω αξίων, μου δίνεται η δυνατότητα και η τιμή να υπογράψω με την συνείδησή μου, το καταστατικό ίδρυσης του EUR.O.P.O, του ΕυρωπαΪκου Παρατηρητηρίου της Κοινής Γνώμης. Οφείλουμε χάριτες και ευγνωμοσύνη στους επνευστές του, που δεν είναι άλλοι από εσάς κ. Διαμαντίδη και τους συνεργάτες σας, που συγκροτούν την Ελληνική Γραμματεία Ομοιοπαθητικής. Το καταστατικό σας φωτογραφίζει και σας προδίδει συγχρόνως πως καθοδηγούσατε την πένα του συντάξαντος νομικού επιστήμονος. Η γραφή του είναι αναμεμιγμένη με μελάνι και αίμα πάσχοντος ανθρώπου, υπέρ πασχόντων ανθρώπων. Εύγε. Με την αποδοχή της τιμητικής πρόσκλησης που μου κάνατε θέλω να πιστεύω ότι, ως φορέας της χριστιανικής πίστης και διδασκαλίας, μου δίνεται η δυνατότητα να βοηθώ, γνησιότερος μαθητής του ιδρυτή της, του πάσχοντος υπερπάντων δούλος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, που επέλεξε να υπογράψει με αίμα, με το αίμα του, με τη θυσία του την καινούργια Διαθήκη, το μοντέλο της αληθινής της όντως ζωής. Έχω βαθειά πίστη ότι Εκείνος, ο Ένας, παρευρίσκεται δίπλα μας και συγκατανεύει με ανεκλάδευτη χαρά μαζί με όλους σας, με όλους εκείνους, τους αδελφούς του και τους αδελφούς μας, που έζησαν έως τα κράσπεδα της ύπαρξής τους τον εξευτελισμό της ανθρώπινης και μοναδικής αξιοπρέπειας, της κατάρρευσης της συνείδησης που επέφερε η παρωδία μίας άδικης δίκης, τον αποτροπιασμό της κοινωνίας, την καταπάτηση των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βλ. Ιράκ σήμερα, που απώλεσαν την ελευθερία της έκφρασης, της σκέψης, της βούλησης, που κρατήθηκαν και κρατούνται σε έναν υπαρκτό απομονωτισμό, έχω την πεποίθηση, απόλυτα, ότι είναι δίπλα μας όλοι αυτοί οι άνθρωποι χαίροντες αλλά και με μία έκφραση φανερή στο προσωπό τους πικρίας διότι, στη δικιά τους ώρα, σε οποιαδήποτε εποχή, δεν βρέθηκε ένας θεσμός, ένα όργανο, ένα Παρατηρητήριο Κοινής Γνώμης, για να σταθεί δίπλα τους και να τους υπερασπιστεί στην δύσκολη ώρα.
Η δίκη του Ιησού Χριστού είναι το χειρότερο παράδειγμα της ανθρώπινης ιστορίας απόδοσης δικαιοσύνης. Μια παρωδία, της οποίας προηγήθηκε ο εξευτελισμός της προσωπικότητάς του, πριν έρθει ο μαρτυρικός τραγικός θάνατός. Μα αλήθεια, είναι να αναρωτίεσαι τί είναι οδυνηρότερο, ο εξευτιλισμός ή ο θάνατος. Οι θρησκευτικοί άρχοντες εκείνης της εποχής, όντες ελεηνοί και τρισάθλιοι, έστησαν ένα κατηγορητήριο, πόρησαν την απόφαση, αλλά και τον τρόπο της καταδίκης. Ανέθεσαν την εκτέλεσή της στους άρχοντες-πιόνια ενός καταρρέοντος Ρωμαϊκού κράτους και εκείνοι με την σειρά τους τον παρέδωκαν βορά στους μενόμενους λέοντες. Το Παρατηρητήριο της Κοινής Γνώμης «εκπροσωπεί» ένας θαρραλέος αλλά ανίσχυρος βουλευτής, ο Ιωσύφ από την Αριμαθέα, ο οποίος δεν μπορεί να μεταπείσει κανέναν από το πλήθος του χειραγωγημένου όχλου. Οι αγαπημένοι φίλοι και οι μαθητές του Ιησού τρομοκρατημένοι έχουν χάσει την δύναμή τους. Παρακολουθούν πίσω από μιά μισάνοικτη πόρτα, έτοιμοι να την κλείσουν μετά την πρώτη υποψία. Ποιοί παρευρίσκονται για να αποδώσουν δικαιοσύνη, δια βοής όχλου; Καμία εκατονπενηνταρία μισθωμένοι, χειραφετημένοι από το φαρισαϊκό καθεστώς οι οποίοι σίγουρα γνώριζαν την τέχνη, το είχαν ξανακάνει. Είχαν δώσει διαπιστευτήρια. Αφού όλα τελείωσαν, οι εξαφανισμένοι άρχισαν να ξαναφυτρώνουν σαν μανιτάρια, κατόπιν εορτής. Έτσι δεν γίνεται πάντοτε; Ο Ιησούς δια της θυσίας χάρισε το αληθώς, αληθινό ζειν στον κόσμο. Η δημοκρατία καθιερώθηκε διά της θυσίας των ανθρώπων. Όταν όμως της θυσία προηγείται ο εξευτελισμός, που είναι θάνατος πρό του θανάτου, τότε ξεπερνούνται τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης. Για αυτό όσοι πέρασαν από αυτόν τον δρόμο μικροί θεοί λογίζονται. Κυρίες και κύριοι, ο πειρασμός της χειραγώγησης ελλοχεύει βαθειά μέσα μας ως απόρροια της κληρονομικότητας του προπαρτορικού αμαρτήματος, κατά τους Πατέρες της χριστιανικής πίστης. Η πρώτη χειραγώγηση έγινε μέσα στον Παράδεισο από ένα τρίτο όν χωρίς πρόσωπο. Πολλές φορές η χειραγώγηση δεν έχει πρόσωπο. Όσοι άνθρωποι κατέχουν βήμα είναι επιρρεπείς σ’ αυτόν τον πειρασμό. Ο ιερέας που χειραγωγεί εκ του βήματος μεταλλάσσεται, αλλάζει από θρησκευτικό υπηρέτη και δίακονο των ανθρώπων γίνεται θρησκευτικός ηγέτης. Ο ιατρός όταν χρησιμοποιεί το λειτούργημά του για να χειραγωγεί τους ασθενείς επεμβαίνει στην οδυνηρότερη ώρα τους που είναι ο πόνος τους. Όλα τα λειτουργήματα, λοιπόν, έχουν τον πειρασμό της χειραγώγησης της κοινής γνώμης, για αυτό θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Τελειώνοντας, το EUR.O.P.O καλείται ουσιωδώς να κάνει την υπέρβαση έναντι πάντων όλων των θεσμών, να ορίσει με άλλα μέτρα και σταθμά την ύπαρξή του και την παρέμβασή του στην κοινωνία. Τούτο ήδη το κατέχει γιατί προσδιορίζεται από το καταστατικό του. Αντικείμενό του ο άνθρωπος ο αδίκως πάσχων, αλλά και ο δικαίως πάσχων, ο οποίος βρίσκεται -για λάθη ή παραλείψεις- στη θέση του κατηγορημένου. Για τον μεν πρώτο, που έχει την αγάπη του δημιουργού του και την συμπάθεια των συνανθρώπων, απομένει να του αποδωθεί η αθωότητα. Για τον δέ δεύτερο, που αναζητάει το έλεος του Θεού και των συνανθρώπων του, να περισσωθεί η ουσία της ύπαρξής του από τον εξευτελισμό και να περιφρουρηθεί η αξιοπρέπειά του. Στην χριστιανική πίστη τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Υπάρχει η μετάνοια. Γι’ αυτό βλέπετε ότι ο πρώτος που άνοιξε την πόρτα του Παραδείσου είναι ο ληστής, ο δεύτερος που έγινε κήρυκας των εθνών είναι ο Απόστολος Παύλος, ο μέγας διώκτης των χριστιανών. Η πρώτη γυναίκα που σήκωσε από το έδαφος της καταρράκωσης ο Ιησούς Χριστός είναι η πόρνη. Γι’ αυτό λοιπόν εμείς πρέπει να συστήσουμε αυτόν τον θεσμό πάνω σε μία άλλη βάση, παίρνοντας ιδέες από έναν άλλον κόσμο. Καλή επιτυχία, σας ευχαριστώ πολύ.